bu ağrının etrafında pervane gibi dönüyorum
giderek aşağı çeken
ve kendinden utanması gereken
bir pervane gibi
sevdiğim hiçbir şey beni yukarı çek-e-miyor
ve
benim paraşütüm de yok
tırnaklarım yine yara oldu
soranlara gitardan diyorum
ağladığım günü hatırlıyorum
dizlerine sanki
oradan biterler belki diye çiçekleri sular gibi
"ama sen yine de, düşünme; kaybolursun."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder